Van langkawi naar bangkok

De laatste dag aan het strand bij het welbekende hotel Frangipani. Ondanks de regen blijft het warm en benauwd, maar lezen onder de paraplu op onze ligstoelen met een ijskoffie gaat prima.

Inmiddels zijn we op 30 december terug gevlogen van Langkawi naar Bangkok

Het terras van het hotel Navalai in Bangkok, waar we vanavond ons oud en nieuw vieren met visbuffet en thaise dansen.

Onze overpeinzingen van drie culturen en religies

We hebben nu drie verschillende landen bezocht met drie verschillende (hoofd)religies.De verwarring die we hebben beleefd in Nepal, waar het hindoeisme en boeddhisme door elkaar leven. Boeddhistische tempels met hindoe-goden en offerblokken met Ganesh (de olifantengod).

Thailand, dat voornamelijk boeddhistisch is en waar Boeddha vaak tot god is gemaakt. Enorme tempels met veel pracht en praal en glitter tegen over sobere malimuren uit het hooggebergte van Nepal en de sobere stoepa's daar. De soberheid waar we ons meer verbonden mee voelden en ook meer herkenden van films en boeken over het boeddhisme.

En dan Maleisie. Waar de meerderheid moslim is, waar we geconfronteerd zijn met vrouwen in het zwart en de nikaab, maar ook vrouwen die kleurige hoofddoeken dragen of zonder hoofddoek. Waar de ene man je wel een hand geeft en de andere niet. Waar je er als vrouw op bedacht bent de man niet aan te raken. Het was hier tasten en vragen hoe verhouden we ons tot hen. Waar in Thailand het contact heel makkelijk ging, was het hier meer op afstand. Ze zijn best vriendelijk zeker nu we er drie weken geweest zijn en zo onze vaste stekken hadden, begon het wat toegankelijker te worden. Ook hier waren wij langer op een plek en dat zal een verschil uit maken.

Wat we in Thailand zo aangenaam vonden was de zachtheid van de stem. Wat het doet als je met een zachte stem benaderd wordt. Het hart opent zich zoveel makkelijker dan met hardheid.

In Maleisie hebben we ervaren dat de mensen minder rekening houden met de ander. Bijvoorbeeld bij het oversteken van de weg door Cor met zijn krukken remmen ze niet eens af en gaan achterlangs. Nu in Bangkok houden ze het verkeer voor je tegen, zodat Cor in alle rust kan oversteken.

Al zo mijmerend over de verschillen krijgen wij de indruk dat het boeddhisme meer uitgaat van de ander. In het boeddhisme: "als ik de ander met compassie kan benaderen, heb ik ook compassie met mijzelf". Wat bij ons in het westers denken zo vaak gezegd wordt, je kan pas van de ander houden als je van jezelf houdt, is daar het tegengestelde van. In het hindoeisme wordt geofferd voor hun eigen zielenheil. Hoe het in de islam is weten we niet, maar we kunnen ons voorstellen dat het bidden van de moslim ook meer ego-gericht is. Al hebben het christelijke en het islamitische geloof het zelfde gebod "heb uw naaste lief zo lief als uzelf".

Om het simpel te zeggen, is het boeddhisme het minst ego-gericht en blijkbaar ervaren wij dat als een rust, ons meer over te kunnen geven in het moment. Al met al hele waardevolle ervaringen, te ontdekken waar we ons het meest op ons gemak voelen.

De laatste dagen op Langkawi

Het wordt nu aftellen, nog 2 dagen op Langkawi, 30 december vliegen we terug naar Bangkok. Daar zullen we oud en nieuw vieren op ons terras aan de rivier met uitzicht over de oude stad.

De dagen op het tropisch eiland verlopen zo'n beetje langs een vast patroon en begint ook wat saai te worden. Belangrijkste levensvraag is nog: waar gaan we ontbijten? Wordt het maleisisch met rijst, groenten en vlees (overigens heerlijk) en de vreselijk zoete thee met gecondenseerde melk? of doen we gezond en eten we muesli? en of doen we het superluxe het ontbijtbuffet van het hotel Frangipani.

de frangipanibloem

Sinds enkele dagen hebben we ook een cafe ontdekt waar we weer na weken goede capuccino kunnen drinken. En dan volgt de vraag: wat doen we na het ontbijt en vervolgens waar gaan we lunchen, wat doen we na de lunch etc. Het leven draait om eten, slapen en nietsdoen. Een hele nieuwe ervaring.

Cor geniet volop van alle boeken die we langzamerhand hebben verzameld. Louky wordt wat ongedurig van al die zon en warmte, maar ook daar past zich zij langzaam aan. "s morgens zwemt zij een half uurtje in zee en doet Cor zijn spieroefeningen om niet een al te mager beentje te krijgen en zo hebben we allebei nog wat beweging.

Louky in de zee

Sinds we een auto hebben zijn we erg lui geworden. In de hitte is het voor Cor op stokken een behoorlijke inspanning en gutst het zweet van zijn lijf.

We hebben in de zwoele avondlucht op Kerstavond in Sheela's tuin gegeten. Het ruisen van de vele palmen en vele andere soorten bomen, het kwetter van vogels en het scherpe geluid van de cicades. Een geluid wat we eerst niet thuis konden brengen. Het is zo doordringend dat het lijkt of iemand met een slijpmachine aan het werk is.















Eerste Kerstdag werd een speciale avond. We hadden een prachtig plekje aan het strand gereserveerd onder de palmbomen met de ondergaande zon. Hoe romantisch. Maar in de middag veranderde het weer en voor het eerst in deze maanden hadden we echt regen die flink doorzette. We zaten op onze waranda en ja, hoe moest Cor nu zich door de regen bewegen. het werd in plaats van een lux diner een take-away maaltijd uit ons favoriete maleische restaurant Mangga.

een van de vele gecko's op onze waranda

Tweede kerstdag werd de zonsondergang ruimschoots goed gemaakt en hebben we alsnog heerlijk aan het strand gegeten.

Veel nieuwe avonturen beleven niet meer. Het eiland zijn we zo wat 4 keer rond geweest en kennen we zo de mooie plekjes. Een van de mooie plekjes is de tocht met de kabelbaan omhoog naar de een na hoogste berg van 785 meter. Een spectaculair gezicht ondanks dat het heiig was.

Ze hebben een boogvormige brug gebouwd, waardoor je het gevoel hebt op grote hoogte in de ruimte te zweven. Fascinerend. Cor heeft met zijn stokken kunnen bereiken al was het wel wat veel van het goede. Na zo'n dag is het weer met zijn pootje op een ligstoel bij hotel Frangipani.

het uitzicht van af de boogbrug

jonge leguanen leven in deze gaten op het strand

Op een andere ontdekkingstocht naar het noorden van het eiland zijn we met een bootje door de mangrovebossen gevaren en door de goede ogen van de schipper zagen we nogmaals een flinke leguaan. Op een brede plek in het water vele "eagles" , de kleine roodbruine en de grote "sea-eagles".

De sea-eagle

Op 2 januari zullen we dan rond 9 uur 's morgens weer op Schiphol landen en wat we hebben gehoord zullen we ontzettend moeten wennen aan de kou.

Kerstwensen

Vrolijk Kerstfeest en een zonnig 2009!

Louky en Cor

Flora en Fauna op Langkawi

Louky als vlinder en Cor onder de bananenplanten

We zijn nu ruim een week op Langkawi en sinds zaterdag beschikken we over een auto. Al op diverse mooie plekjes geweest en zo ontdekken wij de beesten en de bloemen van Langkawi.

De Beo's die ons wakker maken met een diversiteit aan tonen en gekrijs.

Deze prachtige vogel, volgens ons een toekan, zat in de hoge bomen bij het Datai Resort. Het meest luxueuze resort van het eiland. Het ligt midden in het regenwoud. Hier hebben wij ons laten verwennen met een mocktail (cocktail zonder alkohol) in de lobby op relax stoelen en hebben wij ons laten vervoeren in een golfcar (elektrisch) naar het beach-restaurant waar we ons vervolgens een heerlijke lunch hebben laten serveren.

Op een van onze tochten zagen wij een bord Barn Thai (thais restaurant). Wij erop af, niet wetend waar we zouden uitkomen. Via een lange bouwvallige houten steiger dwars door het mangrove bos, een getijde bos. Cor bewoog zich dapper tussen de gaten door. Links en rechts krabben. Alles was grauw en grijs en de krabben hadden een wat lugubere uitstraling in de vieze stank van rottend voedsel op weg naar het restaurant.

Om bij het restaurant te komen moest je tussen de apen door. Een vervallen en vergane glorie bouwsel bleek het restaurant te zijn. Ondanks dat was het druk en konden we alleen nog buiten zitten in de stank. We zijn na wat aarzelen teruggegaan op zoek naar beter.

Deze enorme leguaan liep onder de palen van het restaurant middenin het mangrove bos.

Langkawi is rijk aan prachtige stranden. Op alle stranden tref je roze bloemen aan, die blijkbaar tegen het zoute water van de zee kunnen.Ze lijken veel op de pispotjes bij ons.

De planten bij ons Tropical Resort.

Birds of paradise

spider lily

Langkawi 1

Sinds maandagavond zijn we op het tropische eiland Langkawi in Maleisie beland en wel in het " Tropical Resort". Kleine huisje nog geen 50 m van het strand onder de kokospalmen, schreeuwende beo's (foto, een zwarte vogel op oranje poten en oranje/gele vlekken rond zijn ogen), 's nachts de krekels en vele gekko's.

Een grote overgang na Chiang Mai, wat heimwee naar het guesthouse Awana. Het is hier dag en nacht warm, overdag ruim boven de 30 graden en 's nachts koelt het iets af. In Noord Thailand waren de nachten heerlijk koel.

De laatste dagen in Chiang Mai waren rustig. Nog als dank aan Ron "Awana" zijn we heerlijk aan de rivier wezen eten. Zondag nog wat geslenterd over de enorme markt met muzikale attracties.

Maandagochtend zijn we met een taxi en met een vriend (Ruud) van Ron naar het vliegveld naar Chaing Mai gegaan. We hadden heel druk verwacht nadat ze vrijdag 5 december pas weer helemaal weer open waren gegaan, maar het was bijzonder rustig. Ruud assisteerde met de bagage en het regelen van een rolstoel. Eerst naar Kuala Lumpur gevlogen en daarna een binnenlandse vlucht naar Langkawi. Doordat Cor op de vliegvelden in een rolstoel werd vervoerd, kregen we overal voorrang op. Het heeft zo zijn voordeel.

In het donker kwamen we aan, veel van de omgeving konden we niet zien. Het was dus een hele verrassing de volgende ochtend. Op je blote voeten naar het strand en even een verfrissende duik in zee, al is het water bepaalt niet koud. (Louky)

foto: palmen op het strand

De eerste dagen hebben we bij een buur hotel Frangipani doorgebracht. Cor heeft, op een ligstoel, het strandleven ontdekt en heeft nu een roze buik. Hij houdt het behoorlijk goed vol zo liggend. Louky wordt daar enigszins ongedurig van, dus die loopt nog eens een rondje naar de supermarkt om water en strandkleren te kopen. We worden getrakteerd op dzjingel bel kerstmuziek en dat in deze warmte.




foto: hotel Frangipani



's Avonds poedelt Cor op een plastic stoel onder de douche met een een plastic zak om zijn been. We zijn dolgelukkig met zijn walker in plaats van gips. Regelmatig kan hij als zijn been horizontaal ligt zijn been luchten door de walker open te gespen. Louky heeft de schuimrubberen binnen bekleding gewassen want het was niet meer te houden. Je kunt je vast wel voorstellen hoe dat gaat stinken in deze warmte.

foto: toilet-experience in Sun Cafe t.o. ons resort

Vandaag, donderdag, voor onze doen laat op, 9.30, en alles kost tijd dus we waren pas tegen 11.00 op pad. Met een taxi naar de cable car die ons naar de hoogste berg (708 m) zou brengen. Daar pas om 12.00 uur aan het ontbijt dus zeg maar lunch met rijst en curry en thee. Toen dachten we even kaartjes te kopen voor de kabelbaan, maar daar moesten we wegens grote drukt anderhalf uur wachten. Uiteindelijk besloten we een andere keer terug te komen.






We hebben net voor a.s zaterdag een auto voor 2 weken gehuurd. Dat zal ons hier een heerlijke vrijheid verschaffen. Want op ons resort is niets te krijgen en de actieradius van Cor is klein.

Chaing Mai en zijn omgeving (6)

Na de 2 dagen rondrijden (vorige week vrijdag en zaterdag)waren we toe aan een rustdag, dat is lekker eten, boekjes lezen, foto's bekijken, over een marktje vlakbij hobbelen waar we 2 broeken voor Cor hebben gekocht met wijde pijpen, zodat het over zijn walker kan en tenslotte hebben we de knoop doorgehakt en tickets gekocht naar Langkawi via Kuala Lumpur zonder dat we over Bangkok moesten vliegen.

Foto: uitzicht vanaf dakterras guesthouse Awana

Maandag is Louky alleen op stap geweest een dagje naar een cooking-farm. "Ik weet nu hoe ik green curry moet maken, thom yam soep met garnalen, springrolls en een overheerlijk toetje van sticky (een soort plakrijst) met kokosmelk en mango." Cor had ook een heel programma vanuit zijn stoel, maar zijn dag is omgevlogen. (jammer genoeg kunnen we jullie de foto's van mijn kookkunsten niet laten zien, omdat deze nog op ons oude toestel zijn gemaakt en we deze niet kunnen downloaden).

's Nachts had Cor regelmatig last van zijn enkel en we vermoedden een blaar. Dus toch, na het ontbijt naar het ziekenhuis en dat werd een domper. Een eerste hulparts meende een ontsteking te zien aan de operatiewond. Nadat hij telefonisch onze eigen dokter Anupon had geraadpleegd, werd direct weer een antibioticumkuur ingezet en moest Cor blijven. We baalde ontzettend! 's Middags kwam Anupong en hij had goed nieuws: hij zag geen ontsteking, maar Cor mocht niet naar huis. Hij moest toch door gaan met de antibioticum en de kamer was al geboekt. Een vreemde toestand: Je gaat hier makkelijker het ziekenhuis in dan er weer uit. Voordat Cor de volgende dag ontslagen werd kostte ook weer 2,5 uur.

Om 11.00 waren we terug in Awana guesthouse waar Max, een Nederlander die hier al 7 jaar woont, wachtte om ons mee te nemen naar buiten. En dat leidde uitendelijk weer tot een bijzondere ontmoeting. Nadat we wat hadden rondgereden en bij een prachtig meer wat gedronken hadden, zijn we op de terugweg naar huis met Max meegegaan een tempel in waar hij een pakje af moest geven aan een jonge monnik (24 jaar oud), met wie Max een nauw kontakt heeft.

Via een engels sprekende thaise vrouw konden wij met hem communiceren. Hij bond ons beiden een armbandje om de pols dat hij met drie knoopjes onder het prevelen van allerlei zegeningen dichtknoopte. Louky mocht op haar knieen naar voren komen en kreeg met een houten bezempje, een soort roe, flinke plenzen water op haar hoofd en linker schouder gepetst. De monnik vroeg of we wel eens mediteerden. We kregen daarna ieder een mala om, een ketting met 108 (3 x 36) kralen. Waarna we uit gelegd kregen hoe we deze bij het mediteren konden gebruiken. We kunnen nu met de juiste thaise woorden de mala kraal voor kraal door onze handen laten gaan met de bedoeling onze geest leeg te maken.

Zo jong als deze monnik is, heeft hij iets heel wijs. Hij is heel gewoon en zo zichzelf. En veel humor, hij en wij hebben met zijn allen telkens vreselijk gelachen.

Door dit soort ervaringen weten we steeds meer over het boeddhisme, wat ontzettend waardevol is. We komen nog als boeddhist terug.

Gisteren, donderdag 4 december, zijn we creatief geweest en hebben we een dag gebatikt. Alleen al de omgeving was genieten. De rust, de bloemen, de vogels etc. 's Morgen hebben we veel gehoord over de techniek en hebben we een prachtig lapje gemaakt. ****Na een thaise lunch, nog een tas met afbeelding, en een andere techniek toegepast. Dit was lastiger omdat het dikkere stof was, maar we zijn zeer tevreden over het resultaat.

Zo vullen onze dagen zich en is het alweer 2 weken geleden dat Cor aangereden werd. We vinden zo'n beetje ons ritme en er zijn steeds weer nieuwe verrassingen. We zullen het hier nog gaan missen. Maandag vliegen we naar Langkawi.

Inmiddels is er goed nieuws over de situatie in Thailand. De vliegvelden zijn weer open waardoor de kans op een normale thuisreis, 2 januari, een stuk groter geworden is.

zinnen verzetten: tocht naar de "Golden Triangle"

Zaterdag, een hele lange dag. We werden om 7.oo 's morgens door mister Ong opgehaald. Cor weer met al zijn kussens voorin geinstalleerd. De eerste stop voor het ontbijt was bij een hot spring waar weer de eitjes werden gekookt.

De volgende etappe naar de "witte tempel". 7 jaar geleden zijn ze begonnen met de bouw van dit tempelcomplex en het is nog lang niet af. De Thais zijn dol op tierlantijnen en frutsels.

Onze gids heeft heel veel over het boeddhisme verteld en de invloeden van hindoeisme en de rol van de geesten (animisme) in het dagelijks leven. Zo werd ons de aanwezigheid van vele plastic en stenen figuurtjes ook meer duidelijk en blijken zij wel degelijk een rol te hebben.

Mister Ong is zelf ook boeddhist. Volgens mister Ong heeft boeddha geleerd dat niemand je kan "helpen" om in het nirwana te komen, dat moet jezelf doen door .......... mediteren, goede werken doen etc. Ook binnen het boeddhisme zie je dat mensen behoefte hebben aan een god om hun zorgen kwijt te kunnen en te bidden om hulp. In de leer van boeddha is de eigen verantwoordelijkheid belangrijk.

foto: Cor op stoel genietend van de koffie

Na een heerlijk kopje koffie vervolgden wij onze weg naar de "golden Triangle".

Zo hebben we toch nog Laos mogen aanschouwen en de Mekong rivier gezien. De Golden Triangle was vroeger het gebied waar de papavers werden geteelt en vandaaruit de handelsweg van opium tussen de drie landen Burma, Laos en Thailand en de rest van de wereld. Om hier een goed beeld van te krijgen werden we door mister Ong naar het opium museum mee genomen. Zo had elk land (Laos, Burma en Thailand en China) als gewichten hun eigen figuurtjes (kip, eend, olifant etc.)waar de opium mee werd afgewogen. De opium werd wel het zwarte goud genoemd.

Foto: Mekong rivier met het drielandenpunt Burma, links/ Laos, rechts en wij staan nog in Thailand.

De middag was al een heel eind gevorderd toen we de vele honderden kilometers terugreden, waardoor we pas rond 20.30 thuis waren. Het was een vermoeiende dag en voor Louky was de terugrit niet echt leuk vooral toen het donker (om 18.00 uur) werd. Ze rijden hier als gekken, hard en voor louky roekeloos.

Vandaag, zondag, is het bijkomen van de lange dag gisteren en hopen we een vliegticket te kopen rechtstreeks van Chiang Mai naar Kuala Lumpur en dan vandaar uit naar Langkawi.

Onze zinnen verzetten

Donderdagavond is Cor voor het eerste weer de straat op geweest om op de hoek lekker te eten. En niet weer rijst met groene, gele of rode curry met kip te eten. De kip komt langzamerhand ons neus uit.

Na 2 dagen van voornamelijk denken wat gaan we na volgende week donderdag (dan moet Cor terug naar het ziekenhuis) doen. Hoe komen we op Langkawi? Moeten we over Bangkok? Gaan we vliegen of met de trein? Inmiddels is het vliegveld van Bangkok gesloten en het vliegveld van Chiangmai bezet, maar daar zouden nog wel directe vluchten naar Kuala Lumpur vertrekken. Ja, ja en dan hebben we nog een grote tas met de spullen, die we nodig hadden in Nepal in een guesthouse in Bangkok achtergelaten, om die weer op te halen als we op 30 december terug zouden keren naar Bangkok. Maar ........... komen we wel terug in Bangkok of vliegen we terug vanuit Kuala Lumpur gezien de onlusten in Thailand. Hoe is het over 5 weken? Etc, etc,etc.

Vrijdagochtend hebben we onze zinnen verzet en zijn we om 9.30 opgehaald door mister Ong, onze prive chauffeur, die ons een paar uur zou rond rijden. Het was nog spannend of Cor wel in de auto zou passen en het liefst natuurlijk voorin, want dan ziet Cor ook wat. En dat ging GOED!

Uiteindelijk werd dat een hele dag onderweg. We hebben genoten. Eerst naar een vlinder/orchideen tuin. Prachtige vlinders en bijzondere orchideeen.

Het op krukken "lopen" , zonder de enkel te belasten is een hele kunst, maar het gaat steeds beter. Huppelend op 1 been en 2 stokken, een soort driepotig monster, is Cor een enigszins mobiel en kan hij zo nu en dan uit de auto komen.

Na de tuin een heerlijke cappuccino op een sfeervol plekje tussen de bamboes en chinese orange parasols. Met prachtige muziek waar Cor door geraakt werd en de piano miste. Onze gids voelt goed aan wat we leuk vinden. We reden door de heuvels met veel onbekende bomen en plangen. Zo weten we nu dat bananen geen bomen zijn, maar 1 jarige planten. We kunnen het ons nauwelijks voorstellen, maar nadat ze vrucht hebben gegeven sterven ze af, nadat ze de jonge planten hebben weggehaald.

foto: Cor met mister Ong, onze gids

Vervolgens naar de botanic garden van Queen Sirikit waar we met de auto door heen konden rijden. Ook hier weer veel orchideeen in de bomen. louky heeft nog een stukje over een natuurpad gelopen waar een enorme spin (zie foto) ergens in de lucht hing. Je zou heel wat uurtjes af kunnen struinen in dit uitgestrekte natuurpark.

De tuin is door de koningin opgezet met het doel om planten en bomen die met uitsterven bedreigd worden te beschermen door ze hier te kweken en weer uit te zetten in de natuur. Veel regenwoud is ook hier verloren gegaan - 20 jaar geleden was in het noorden tussen Laos en Thailand nog een groot regenwoud. Nu alleen nog in het zuiden bij Maleisie. In een enorme kas is een stukje regenwoud nagebootst met een imposante boomhoge varen.

Simpele lunch en weer verder door een mooi landschap naar ongeveer 1100 meter. (Chaing Mai ligt op 300 meter). We hebben, ondanks dat we in een auto zaten, genoten van de natuur.