zinnen verzetten: tocht naar de "Golden Triangle"

Zaterdag, een hele lange dag. We werden om 7.oo 's morgens door mister Ong opgehaald. Cor weer met al zijn kussens voorin geinstalleerd. De eerste stop voor het ontbijt was bij een hot spring waar weer de eitjes werden gekookt.

De volgende etappe naar de "witte tempel". 7 jaar geleden zijn ze begonnen met de bouw van dit tempelcomplex en het is nog lang niet af. De Thais zijn dol op tierlantijnen en frutsels.

Onze gids heeft heel veel over het boeddhisme verteld en de invloeden van hindoeisme en de rol van de geesten (animisme) in het dagelijks leven. Zo werd ons de aanwezigheid van vele plastic en stenen figuurtjes ook meer duidelijk en blijken zij wel degelijk een rol te hebben.

Mister Ong is zelf ook boeddhist. Volgens mister Ong heeft boeddha geleerd dat niemand je kan "helpen" om in het nirwana te komen, dat moet jezelf doen door .......... mediteren, goede werken doen etc. Ook binnen het boeddhisme zie je dat mensen behoefte hebben aan een god om hun zorgen kwijt te kunnen en te bidden om hulp. In de leer van boeddha is de eigen verantwoordelijkheid belangrijk.

foto: Cor op stoel genietend van de koffie

Na een heerlijk kopje koffie vervolgden wij onze weg naar de "golden Triangle".

Zo hebben we toch nog Laos mogen aanschouwen en de Mekong rivier gezien. De Golden Triangle was vroeger het gebied waar de papavers werden geteelt en vandaaruit de handelsweg van opium tussen de drie landen Burma, Laos en Thailand en de rest van de wereld. Om hier een goed beeld van te krijgen werden we door mister Ong naar het opium museum mee genomen. Zo had elk land (Laos, Burma en Thailand en China) als gewichten hun eigen figuurtjes (kip, eend, olifant etc.)waar de opium mee werd afgewogen. De opium werd wel het zwarte goud genoemd.

Foto: Mekong rivier met het drielandenpunt Burma, links/ Laos, rechts en wij staan nog in Thailand.

De middag was al een heel eind gevorderd toen we de vele honderden kilometers terugreden, waardoor we pas rond 20.30 thuis waren. Het was een vermoeiende dag en voor Louky was de terugrit niet echt leuk vooral toen het donker (om 18.00 uur) werd. Ze rijden hier als gekken, hard en voor louky roekeloos.

Vandaag, zondag, is het bijkomen van de lange dag gisteren en hopen we een vliegticket te kopen rechtstreeks van Chiang Mai naar Kuala Lumpur en dan vandaar uit naar Langkawi.

Onze zinnen verzetten

Donderdagavond is Cor voor het eerste weer de straat op geweest om op de hoek lekker te eten. En niet weer rijst met groene, gele of rode curry met kip te eten. De kip komt langzamerhand ons neus uit.

Na 2 dagen van voornamelijk denken wat gaan we na volgende week donderdag (dan moet Cor terug naar het ziekenhuis) doen. Hoe komen we op Langkawi? Moeten we over Bangkok? Gaan we vliegen of met de trein? Inmiddels is het vliegveld van Bangkok gesloten en het vliegveld van Chiangmai bezet, maar daar zouden nog wel directe vluchten naar Kuala Lumpur vertrekken. Ja, ja en dan hebben we nog een grote tas met de spullen, die we nodig hadden in Nepal in een guesthouse in Bangkok achtergelaten, om die weer op te halen als we op 30 december terug zouden keren naar Bangkok. Maar ........... komen we wel terug in Bangkok of vliegen we terug vanuit Kuala Lumpur gezien de onlusten in Thailand. Hoe is het over 5 weken? Etc, etc,etc.

Vrijdagochtend hebben we onze zinnen verzet en zijn we om 9.30 opgehaald door mister Ong, onze prive chauffeur, die ons een paar uur zou rond rijden. Het was nog spannend of Cor wel in de auto zou passen en het liefst natuurlijk voorin, want dan ziet Cor ook wat. En dat ging GOED!

Uiteindelijk werd dat een hele dag onderweg. We hebben genoten. Eerst naar een vlinder/orchideen tuin. Prachtige vlinders en bijzondere orchideeen.

Het op krukken "lopen" , zonder de enkel te belasten is een hele kunst, maar het gaat steeds beter. Huppelend op 1 been en 2 stokken, een soort driepotig monster, is Cor een enigszins mobiel en kan hij zo nu en dan uit de auto komen.

Na de tuin een heerlijke cappuccino op een sfeervol plekje tussen de bamboes en chinese orange parasols. Met prachtige muziek waar Cor door geraakt werd en de piano miste. Onze gids voelt goed aan wat we leuk vinden. We reden door de heuvels met veel onbekende bomen en plangen. Zo weten we nu dat bananen geen bomen zijn, maar 1 jarige planten. We kunnen het ons nauwelijks voorstellen, maar nadat ze vrucht hebben gegeven sterven ze af, nadat ze de jonge planten hebben weggehaald.

foto: Cor met mister Ong, onze gids

Vervolgens naar de botanic garden van Queen Sirikit waar we met de auto door heen konden rijden. Ook hier weer veel orchideeen in de bomen. louky heeft nog een stukje over een natuurpad gelopen waar een enorme spin (zie foto) ergens in de lucht hing. Je zou heel wat uurtjes af kunnen struinen in dit uitgestrekte natuurpark.

De tuin is door de koningin opgezet met het doel om planten en bomen die met uitsterven bedreigd worden te beschermen door ze hier te kweken en weer uit te zetten in de natuur. Veel regenwoud is ook hier verloren gegaan - 20 jaar geleden was in het noorden tussen Laos en Thailand nog een groot regenwoud. Nu alleen nog in het zuiden bij Maleisie. In een enorme kas is een stukje regenwoud nagebootst met een imposante boomhoge varen.

Simpele lunch en weer verder door een mooi landschap naar ongeveer 1100 meter. (Chaing Mai ligt op 300 meter). We hebben, ondanks dat we in een auto zaten, genoten van de natuur.

Chiang Mai, en hoe nu verder...

Gisteren is Cor ontslagen uit het ziekenhuis en wij zitten nu allebei in ons prima guesthouse Awana in Chiang Mai (noord Thailand).

Gegeven de verwondingen (zie ons vorige bericht) gaat medisch alles naar wens. Om de enkel zit een fantastisch apparaat (dat de dokter kende van ene Beckham ...), een zgn "walker", soort "brace" die de boel goed fixeert maar i.v.m. reizen wan worden aangepast (strak en minder strak, in geval van zwellingen). Zie de foto.

Cor kan zich nu met zijn stokken zelf verplaatsen, heerlijk, maar 6-8 weken mag hij de enkel niet belasten en moet dus rust houden.

Wij zijn nu hard bezig onze plannen tot 2 januari daaraan aan te passen.

Volgende week donderdag 4/12 controle in het ziekenhuis. Dan gaan zoals gezegd alle hechtingen eruit. Die hechting van de operatiewond op de enkel is wel heel maf: gewoon dichtgenaaid met ijzerdraad (RVS nemen wij aan), ziet er overigens keurig en bescheiden uit.

Mede omdat Louky langzamerhand alleen maar aan het regelen was, hebben we besloten in ieder geval tot plm. 6 december in ons huidige guesthouse te blijven. Ze heeft met guesthouse-Ron gisteren 5 resorts rond Chiang Mai bezocht, maar om verschillende redenen niet ideaal. Nu kan Ron van hieruit leuke aangepaste uitstapjes voor ons regelen. Louky wil naar een Thaise cooking farm en misschien gaan we in een tempel wel mediteren.

Foto: Eindelijk tijd om mijn boekje bij te werken in Awana...

Op dit moment zoeken we uit hoe we na plm. 6 december veilig op Langkawi (het noordelijkste eiland van Maleisie) kunnen komen. En daarna, 1 januari denken wij nu, rechtstreeks van Langkawi naar het hoofdvliegveld van Bangkok waar wij volgens plan 2 januari om 2.00 uur zouden vertrekken. Wij gaan dan niet meer Bangkok zelf in. Er is op dit moment immers veel onrust in Bangkok. En het zuiden van Thailand (waar we volgens eerdere plannen met de trein doorheen zouden reizen) blijkt al langer niet echt veilig te zijn door andere oorzaken.

Dank dank voor diverse reacties, die betrokkenheid doet goed.

chiang mai

Lieve mensen, we zijn nog steeds in chiang mai. Vandaag zouden we de grens over gestoken zijn naar Laos, maar we hebben vervelend nieuws. Cor is vrijdagavond aangereden door een brommer. Een jonge jongen van 18 reed tegen de richting in op een eenrichtingsverkeersweg. Cor heeft hem niet zien aankomen en stak de toch al vreselijke drukke weg over. Hij stapte van het trottoir en is toen meegesleurd met de brommer. Hij heeft een gebroken enkel, een fikse hoofdwond en een grote wond op zijn dijbeen. Dezelfde avond is Cor nog geopereerd en heeft hij een plaat en vele pennen in zijn enkel zitten. Zijn hoofdwond is gehecht en verder alles goed schoon gemaakt. Hij kon kiezen voor algehele narcose of een ruggeprik. Voor het laatste heeft hij gekozen, waardoor Cor gelukkig daarna heel helder en monter was/ en nog steeds. Voorlopig moet hij in het ziekenhuis blijven. We hopen dat hij woensdag of donderdag terug naar het geusthouse mag.

De eerste reactie van Cor was " ik ga naar het resort op Langkawi (het eerste eiland aan de westkust van Maleisie). We hadden net dit resort besproken om daar de laatste weken van december te zijn.

De ziekenhuiskamer is als een luxe hotelkamer met een echte VIP behandeling. Ik heb er de eerste nacht ook kunnen slapen en dat was heel fijn. Als ik had gewild had ik zolang Cor daar ligt, daar ook kunnen verblijven, maar voor de rust en goed slapen, heb ik besloten om terug te gaan naar het geusthouse. Het is nog geen 5 minuten met de taxi.

We hebben veel vertouwen in de gezondheidszorg. Alles wordt heel zorgvuldig en hygienisch gedaan. Zaterdagmiddag hebben we uitgebreid met de arts geproken en de bedoeling is dat Cor zou gauw mogelijk mobiel wordt. Over 2 weken moet hij terugkomen om de hechtingen uit de hoofdwond te laten halen en de stalen hechtingen uit zijn enkel. Verder zal zijn enkel niet helemaal gegipst worden, omdat we moeten kunnen reizen en bij lang zitten zwelt de enkel te veel op. Het is weliswaar niet de beste behandeling, maar wel goed genoeg. Hij krijgt een soort gipsen spalk met een stevig zwachtel.

We hebben het enorm getroffen met ons geusthouse. Het wordt gerund door een nederlandse man Ron van indonesische afkomst. Hij helpt ons waar hij maar kan. Toen het ongeluk gebeurde heb ik gelijk het geusthouse gebeld om te melden dat we niet weg zouden gaan. Binnen 10 minuten was hij op de plek des onheils en is hij mee gegaan naar het ziekenhuis. Weliswaar spreekt hij geen thais, maar met zijn allen komen we er wel uit.

Cor en ik wisselen elkaar af in optimisme. Ik had het zaterdag flink te kwaad met alles en heb menig traan gelaten. Als je verdomme bedenkt dat de helft van onze sabbatical naar de maan is. Maar ik ben ook blij dat het een gebroken enkel is. Het had ook heel wat slechter kunnen aflopen.

Gisteren heeft Cor zijn stokken gekregen. Het was weer een heel hilarisch gebeuren. Tja, stokken zijn hier niet voor corren. Ze zijn een beetje klein! Het gaat net als ze op de maximale stand staan. Er wordt dan heel wat afgelachen. (Zo pas hij ook maar net in het bed.) Hij heeft hele goede instructies gekregen van een fysiotherapeute en gelijk 4 oefeningen gedaan om zijn spieren goed te houden.

Als alles goed gaat en geen complicaties komen dan komt Cor eerst terug naar het geusthouse van daar zullen we een weekje naar een resort gaan in de buurt van Chiang Mai. Morgen ga ik daar eerst kijken met Ron of het wel goed genoeg is en dat er voldoende faciliteiten zijn om Cor te kunnen verzorgen. Dan gaan we terug naar het ziekenhuis en vervolgens 2 dagen later met de nachttrein naar Bangkok. Dat is het prettigst, omdat de beneden slaapplek heel breed is en redelijk comfortabel. Als het allemaal lukt reizen we door ook met de trein naar Langkawi. En blijven we daar tot 29 december. We kijken er naar uit om op een rustig en mooi plekje in de natuur te zijn en dat Cor rustig zittend kan herstellen. Cor had echt zo iets van wat moet ik nou in Nederland. Het is hier lekker warm. Ik kan nog eens een auto huren en met Coor een mooi ritje maken. Nou we maken er gewoon het beste van en proberen we te blijven genieten.

Vandaag zal ik het een en ander moeten gaan regelen voor de invulling van de komende weken, maar ik ga natuurlijk eerst naar het ziekenhuis. De dagen zijn wel erg lang voor Cor, maar hij is ook wel moe en slaapt regelmatig. De meeste medicatie is gestopt alleen krijgt hij nog pillen die zorgen dat de zwelling weggaat.

We houden jullie op de hoogte en als er wel complicaties ontstaan vliegen we gelijk terug naar nederland.

Als jullie berichtjes aan Cor willen sturen doe dat dan via loukyencor@gmail.com

Chiang Mai, Thailand

Maandagavond ( 17 november) zijn we met de nachttrein naar Chiang Mai vertrokken. Ook weer een hele belevenis. Met z'n allen slapen achter een gordijntje, nadat we prima thais hadden gegeten. Jammer genoeg hadden we bovenslapers en ja, op Corren zijn die niet gebouwd. Louky kan languit liggen, tenslotte heeft zij het formaat van een thai. Al wekenlang kan ze de mensen in de ogen kijken en is zij zelfs wel eens groter.

Na een nacht van dommelen komen we dinsdagochtend om 7.30 aan in Chiang Mai. We hadden een hotel uit de Lonely planet gekozen, vreselijk ongezellig, een soort cel met tl licht. De volgende dag zijn we verhuisd naar een meer cosy guesthouse "awana". 's Avonds in een dom internationaal restaurant gegeten, maar een uitzicht op een plein met heel veel lampionnetjes.

Na een dag in de stad werd de behoefte nog groter om eens natuur te zien en niet voortdurend in de uitlaatgassen van de grote hoeveelheid auto's, tuk-tuk's en brommers te lopen. Door de overreding van Cor hebben we 2 scooters gehuurd. Louky vond het vreselijk spannend, omdat haar brommercarriere niet bepaald vlekkeloos is verlopen. Al vrij snel was zij gewend en door de grote stabiliteit voelde zij zich snel safe.

We zouden twee dorpen bekijken met allerlei handwerk en zijdewerkplaatsen, maar daar zijn we niet gekomen. Een dag vol verrassingen, kwamen we uiteindelijk bij de hot-springs aan van San Kamphaeng (45 km van Chiang Mai). Heerlijk in de natuur met prachtige uitzichten op de bergen en op rijstvelden waar door vrouw en mannen met de hand de rijst in schoven werd gebonden.

De hotsprings zijn o.a zwavelbaden, jammer genoeg geen zwempak bij ons. Bij de entree kon je een mandje eieren kopen, maar ja, waarom zou je dat doen? Langzamerhand drong het tot ons door dat je bij de fonteinen, in een bassin van 100 graden eitjes kon koken. Daar stond een bord hoe lang voor een zacht, middel en hard ei. In de beekjes zaten de Thais met hun voeten in het water. Wij natuurlijk ook. Het water was daar 41 graden, dus behoorlijk warm.

Die dag hebben we ook onze eerste tropische bui meegemaakt, maar toen zaten we net te eten in een wat wonderlijke omgeving. In de middle of nowhere een resort "log of paradise", een soort resort gebaseerd op indianen en blokhutten.

' s Avonds voor het eerst echt spicy gegeten. Heerlijk op een prachtig plekje aan de Mai Pai rivier. Het doet weliswaar geen goed aan de darmen van Louky: elke ochtend is het raak, blubber de blub.

Na deze dag hebben we donderdag nog een scooterdag gehouden en zijn we naar Doi Suthep gereden, de meest "heilige" stoepa van Thailand. En inderdaad, het was er een weldaad voor de geest. Onze lotusbloemen, kaarsjes en wierook aan boeddha geofferd. Louky begiet olielampjes wat zij 51 keer (haar leeftijd) moest doen volgens een thaise vrouw. Waarom???

Weinig toeristen, maar veel eigen bevolking. Het heiligdom lag hoog op de berg waar we 300 treden voor op moesten.

Na de rust en de ontspanning van de heilige plek gingen we met onze scootertjes terug.

Nu naar beneden en dat was best spannend, maar ook dat leerde snel. Als je maar een beetje gas bleef geven, remde je op de motor.

Via de waterval Nam Tok Monthathon (namen als deze onthouden we slecht) hebben we nog ruim een uur door de jungle gesjouwd. Met veel zweetdruppels en bloedzuigers. Tussen enorme bomen en dikke lianen en voor ons onbekende planten. Ook hier zijn de vlinders weer prachtig. Het lastige pad zorgde dat we niet echt opschoten. We zijn dus maar terug gegaan en dat was maar goed ook want het was al laat en een een nachtje zonder iets in het oerwoud leek ons geen goed plan.

Vandaag (vrijdag) een rustig dagje met enige voorbereidingen en lezen over Laos. Vanmiddag een voetmassage en dan zullen we morgen verder noordelijk naar Chiang Rai gaan om daar nog een dag te blijven en maandag naar Laos te vertrekken. Zoals het er nu uitziet gaan we niet de toeristische tocht in slowboats over de Mekhong rivier doen, maar met een bus naar het noorden.

(jullie mogen best reageren hoor dat vinden we erg leuk...........)

Impressie Bangkok

Een verscheidenheid aan tempeltjes en tempels, boeddha's, maar ook hoge moderne gebouwen. Daarentegen langs de rivier en grachtjes van golfplaten opgetrokken hutjes en houten vlonders waar het water voortdurend overheen stroomt (het rivierpeil lijkt veel hoger te zijn dan normaal). Hutjes bestaan uit 1 kamer waar uit potten en pannen gegeten wordt, en daartussendoor lopen de honden en poezen de resten uit bakjes op te eten.

Op straat overal eetstalletjes of eetkarretjes met 1 gerecht. De Thai eet de hele dag door. Op de stoep wat tafeltjes en krukjes of plastic stoeltjes waar je aan kan gaan zitten eten. Echt overal.

Tuk-tuk's (driewielertjes) volgepropt die door de straten scheuren, veel brommertjes, bussen, taxi's. Groot verschil met Kathmandu: er wordt NIET getoeterd, dus het is redelijk rustig.

Veel bootjes op de rivier, in vele soorten. Local boats, voor het vervoer door de stad langs vaste halteplaatsen, met een enorm vermogen: ze komen aanscheuren en liggen meteen stil. Hele sierlijke sleepbootjes met een enorme last achter zich: 4 - 6 pontons met veel vracht worden over de rivier getrokken. De sleepbootjes zien eruit als mooie tourbootjes. En dan de Long-tail bootjes, hele ranke en lange boten met achterop een hele zware motor die er indrukwekkend uitziet. Aan de motor een lange pijp die in het water steekt, waar aan het uiteinde de schroef vastzit, de tail. Ze maken een enorme herrie en veel buiswater en ze spuiten door het water. Je kan ze als een taxi huren.

Hele vriendelijke mensen en met een lach en respect kom je heel ver. Veel jonge mensen en die lopen er vaak zeer modern bij met korte shorts die wij al gauw te kort zouden vinden, maar ze kunnen het hebben, de jonge meiden, klein en slank.

Door het overlijden van de prinses ( de zuster van de koning, 84 jaar oud) veel ouderen in het zwart gekleed, overal opgetuigde straten en foto's van het koningshuis, veel ceremonies, de televisie die de 4 dagen van rouw, gebeden en de crematie volgt. Een enorm stuk van het centrum van de stad wordt gewoon een paar dagen afgezet voor het verkeer. De botten worden gescheiden van de as en op verschillende plaatsen bewaard. En worden langs verschillende tempels gebracht.

Het boeddhisme is levend aanwezig. Hoe devoot ook er is altijd wel iets speels, bijvoorbeeld in de toegang van een tempel een waterval met allerlei plastic beestjes. Een beetje vergelijkbaar met onze tuinkabouters, een eftelinggevoel. Het is soms lachwekkend. Daar loopt de bevolking in een gebedshouding langs. In alle tempels prachtige boeddhabeelden, gebedsklokken met klepel die je kan luiden. Diepe en heldere klanken!

Ten opzichte van Nepal is het in Thailand allemaal beleefder, rustiger, schoner en meer geschoold. Maar soms ook lastiger als je enige duidelijkheid wilt. In Nepal kan je nog duidelijk NEE zeggen, maar hier zijn ze geschokt als je dat doet, bescheidenheid is de leus. Het ergste wat je kan doen is iemand in verlegenheid brengen. Je gaat ook als het niet duidelijk is geen discussie aan, maar je doet alsof je het begrijpt met altijd een vriendelijke lach. De thai zegt liever ja dan nee ook al is het nee of weten ze het niet.

In Nepal word je voortdurend lastig gevallen, hier maar zo nu en dan. De Thai dringen zich niet aan je op.

Je zou kunnen zeggen: de mensen in Nepal zijn veelal bezig om te overleven, hier in Thailand is het luchtiger ook al is hier ook zeker armoede. Het bestaan in Nepal is harder. Waarschijnlijk speelt hier ook het verschil in religie een rol - hinduisme versus boeddhisme. Het verschil is moeilijk precies aan te geven. We hebben het hinduisme als meer agressief ervaren en wat we hebben begrepen is het ook meer op wraak gebaseerd.

Eerste bericht uit Bangkok

Na een wat onwerkelijke week in het Summit hotel in Patan ( een stad tegen Kathmandu aangebouwd) zijn we woensdagochtend 12 november naar Bangkok vertrokken. De week in het Summit Hotel heeft zich voornamelijk afgespeeld in de tuin in een oase van rust. We hadden beiden geen zin om ons in de drukte te begeven.

Tot afgelopen woensdagavond, direct toen we in Bangkok waren aangekomen, vielen we weer met de neus in de boter: het Loi Kratong, het lichtjesfeest was in volle hevigheid losgebarsten. Met een taxi van het vliegveld naar het hotel kostte anderhalf uur omdat we vast kwamen te zitten in de menigte.

In het hotel aangekomen snel verkleed en naar het terras dat over de rivier heen kijkt. Een enorme drukte van local bootjes die af en aanmeren voor het hotel. Wij zijn na onze zgn. niet spicy soep, hm,hm, ook meegegaan op een bootje om onze kratong (van bananenbladeren gevormde lotusbloem versierd met orchideen en wierook en een kaarsje) in de rivier te zetten, een wens te doen en de goden vergiffenis te vragen voor onze eventulele slechte daden.
We rolden doodmoe ons bed in, wederom in een luxe hotel, net nieuw. Je slaapt dan hartje Bangkok, 10 miljoen inwoners, voor 20 euro p.p inclusief ontbijt.

Gisteren zijn we met een local bootje, het beste vervoer in de stad, naar Wat Pho geweest. Een enorm tempelcomplex, hier en daar wat eftelingachtig aandoend, en ook wel chinees. De liggende boeddha van 46 meter lang en 15 meter hoog aanschouwd. Al snel werd het warm en dat waren we nog niet gewend want in Nepal was het al echt herfst aan het worden met een frisse wind. Hier stijgt de temperatuur in de middag zo naar 30 graden en natuurlijk vochtig. Siesta houden is een zeer goed idee om dan tegen de schemering weer actief te worden. Weliswaar zijn de verdomde kleine mugjes ook actief en is Louky al flink te pakken genomen.

Vanochtend zijn we tijdens onze wandeling naar een internetcafe in een tempel beland waar de monniken uitgebreid zaten te eten en vervolgens een gebed van een half uur gingen opzeggen. Vervolgens werden door de thaise bezoekers geschenken aangeboden en werden aan het eind de mensen gezegend met een soort kwast waar behoorlijk wat water uitkwam. Dit alles onder het toeziend oog van een enorme goude Boeddha en met een foto van de overleden prinses, zuster van de koning, op de voorgrond. Het was weer een belevenis.

We zullen tot maandag in Bangkok blijven om vervolgens richting het noorden te reizen via verschillende steden en natuurparken.

De belevenissen van de trekking rond de Manaslu (8.100 meter)

Kathmandu (Nepal), Summit hotel, vrijdagmiddag 7 november

Na 22 dagen zijn we eergisteren veilig teruggekeerd in het luxe Summit Hotel. Wat kan je dan een hete douche en een normaal toilet waarderen!

Het is een zeer vermoeiende en werkelijk avontuurlijke tocht geweest.

De dag voor vertrek ligt Louky plotsklaps met 40 graden koorts in bed: een fikse keelontsteking. Wat nu, wel of geen antibioticum (alles meegebracht) gaa slikken? Willen we de trekking doen, dan is er eigenlijk weinig keus. En inderdaad, het heeft geholpen, maar het is wel een aanslag op de conditie - vijf dagen lang hebben de beenspieren geweigerd hun normale werk te doen.

op stap, de lagere regionen

Woensdagochtend vroeg (15 oktober) om 6.00 uur ontbijt in Summit Hotel en gauw in de bus, eerst nog 6 uur hobbelen door het waanzinnige Nepalese verkeer over slechte wegen.

De eerste weken lopen we voornamelijk tussen de 600 - 1.500 meter hoogte in de hitte, plm. 25 - 35 graden C, te zwoegen door oude oerbossen, rijst- en gierstvelden, bamboe, rhododendrons zo hoog als bomen. Langoerapen in de bomen en een enkele bruine aap. Gelukkig blijven ze op afstand, want sinds 20 jaar geleden heeft Louky het niet zo op apen.

Eind van de ochtend meestal na zo gemiddeld 4 uur lopen worden we verwelkomd door de ons vorbijgelopen keukenploeg met een grote beker limonade, heerlijk. Vervolgens ergens onder een boom (vaak prachtige heilige Boeddha-bomen) wordt de lunch geserveerd, altijd warm. Na een uur gaan we dan weer op pad, een enkele keer slechts anderhalf uur lopen, maar meestal rond de drie uur, om dan op de kampeerplaats tekomen. 16.00 uur thee, tussen 17.30 en 18.00 uur valt de nacht, om 18.00 uur avondeten (altijd drie gangen), 20.00 uur slapen en 6.00 uur weer gewekt met "Good morning tea" in de tent.

Zo verlopen alle dagen zo'n beetje.

Boven de 2.000 meter

Op de negende dag (23/10) passeren we de 2.000 meter, maar aan de vegetatie is dat niet te zien. We volgen nog steeds de hard stromende rivier, die we regelmatig met hangbruggen oversteken en soms een houten brug die een persoon tegelijk kan dragen. Nog steeds oerwoud, varens en vooral niet te vergeten bloedzuigers, waar wij overigens niet echt last van hebben. Naast de vegetatie zijn er vlinders van wel 10 cm groot in de mooiste kleuren, en naast deze pracht ook enorme spinnen, waar Louky minder van gecharmeerd is. Een keer blijkt er zo'n enorm beest met hele grote zwarte, harige poten in de wc te hebben gezeten, gelukkig dat Louky dat niet gezien heeft, ze was er niet naar teruggegaan.

Langzaam wordt het koeler en kun je de herfst zien, de bomen worden kaler, de lariksen als de hoogste bomen komen in zicht en worden geel. De laatste loofbomen, berken met veel baarden, zie je hier op plm. 3.600 meter.

Echt hoog

De dagen worden korten in de zin van minder uren lopen, en langzaam stijgen we verder. Cor heeft het boven de 3.000 meter zwaar met de lucht, te weinig zuurstof, waarom groeit bij mij het aantal rode bloedlichaampjes niet aan?!? Uiteindelijk is hij toch diamox gaan slikken. Of het heeft geholpen weten we niet, want hij blijft kortademig.

Op de elfde dag (25/10) zijn we op 3.500 meter en hebben we een rustdag om te acclimatiseren. Een echte rustdag is het niet want er moet toch nog, t.b.v. de acclimatisatie, een wandeling gemaakt worden van zo'n 3 uur omhoog, en dan weer terug naar de 3500 meter.

Na de rustdag stijgen we verder naar 3.868 meter. We komen steeds meer karavanen tegen van ezels/muildieren met ongekende vrachten (later, boven de 4.000 meter, vooral ook met yaks), naar we begrijpen vooral uit Tibet.

Bij Cor verandert eigenlijk niks dan dat hij moe en kortademig is. Onze sirdar (hoofdgids, de baas van het hele spul) Damy oppert om een paard te huren, speciaal om op de vijftiende dag, 30\10, de lange zware dag over de pas van 5.300 meter te kunnen nemen. Dat is wel slikken voor Cor.

Ook op deze hoogte blijven we een dag, met een uitstapje naar 4.100 meter.

Het noodlot slaat voor Louky toe op de volgende dag (Dag 15, 29/10) als we naar de laatste kampeerplek voor de pas, naar 4.500 meter stijgen. Cor deels al op zijn paard, Louky een heerlijke gestage wandeling in rustig eigen tempo omhoog. Zij komt om half 11 op het kamp aan en voelt zich goed, eet en drinkt wat, prima. Dan de lunch om 12.30 uur en dan gaat het mis. Binnen het uur spuugt zij alles uit: hoogteziekte. Onze ervaren reisleider Marnix stopt er meteen 2 Diamox in, maar een uur later moet zij weer spugen. De enige oplossing is terug naar beneden op het paard van Cor.

Een belevenis. Langs steile afgronden op zeer smalle paadjes komt zij samen met Cor (naar beneden lopen gaat hem goed af), en de meegestuurde sherpa (gids) en drager weer beneden waar we vanmorgen waren gestart, op 3.868 meter, en slapen in een lodge. Louky nog steeds klappertandend in de ijskoude kamer onder dikke lagen in bed gelegd en Cor eet lekker.

De grote dag: de Leki pas (5.300 meter)

De volgende dag (30/10) wagen we met twee paarden een nieuwe poging: twee dagetappes ineen, stijgen op de paarden van 3.868 naar 5.300 meter (6 uren), daarna afdalen tot 3.700 meter (5 uren).

Om 5.00 uur op, hete kippensoep en dan op de paarden. Op zich geweldig, paardrijden door het hooggebergte! We rijden zes uren lang. Doordat de paarden het zware werk doen gaat het goed. O het laatst, in dikke sneeuwlagen, is het niet meer te doen voor de beesten, ze zakken sommige stappen met hele benen volledig weg in de sneeuw en liggen dan hijgend door zuurstofgebrek half op apegapen. Uiteindelijk worden ze aan een paal gezet en lopen wij de laatste pakweg 20 minuten zelf: zeer langzaam, stap voor stap door zuurstofgebrek bereiken we de 5.300 meter.

Dan begint de afdaling naar 3.700 meter. Een hele zware afdaling, eerst over ijs en sneeuw, let ontzettend goed op waar je je schoen zet; later heel veel stenen en vaak heel erg steil. Aan de onderkant van de sneeuw zijn we al doodmoe, en dan nog ruim vier uren lang over de steile stenen. Over avontuur gesproken!

Als we beneden warm onthaald worden op hete limonade zijn we beiden stuk. Maar gelukkig hoeven we de volgende dag niets. We hebben de dag volbracht, op onze eigen manier.

De laatste week van de trekking

Vanaf die tijd lopen we steeds meer met zijn tweeen, de groep regelmatig ver voor ons uit, lekker in ons eigen tempo, en genietend om ons heen kijkend. Cor had gehoopt onder de pakweg 3.500 meter meer lucht te krijgen. Die lucht kwam er wel, helaas verlichting niet: elk stukje stijgen was op een gegeven moment bijna te zwaar. Achteraf blijkt dat hij een fikse verkoudheid had, die naarmate het weer warmer wordt, meer loskomt, met verhoging, en dat grote vermoeidheden meebrengt. Ongekende luxe dat zijn rugzak telkens door een sherpa wordt gedragen, tot aan de laatste middag.

Naarmate we verder dalen stijgt de temperatuur en zijn er weer de eerste bossen. We verlaten dan de witte Hymalaya punten om op de laatste dag nog een keer afscheid te kunnen nemen van al die schoonheid. Naast de apen zijn er nu ook wasbeertjes.

Naast al het natuurschoon is er 1 fenomeen: de honden. Overdag alleraardigste beesten, maar 's nachts echte etterbeesten: ze blaffen de hele boel bij elkaar, verjagen bv. de jakhalzen, houden iedereen urenlang uit de slaap.

De laatste dagen zien we regelmatig dragers met kippenflats op hun rug: vier lagen hoog. Je kan ze beter levend vervoeren dan ongekoeld als kippenvlees...

Dinsdag 4 november onze laatste wandeldag, een uur of vijf lopen. Wij lopen met een van de sherpa's over een brede weg, een verkeersweg in aanleg (project van vele, vele jaren, stort elke moessontijd weer in etc). Een niet echt mooi pad, maar het pad dat de groep volgt is behoorlijk zwaar en Cor moet zijn energie sparen.

Rond 14.00 uur komen we op ons laatste kamp aan om de volgende dag met de bus terug te rijden naar Kathmandu. Of de duvel ermee speelt: om 15.00 uur denkt Louky, ik ga even een tukje doen, en hopla, daar ligt ze opeens weer met 39,5 graden koorts in bed! De verkoudheid van Cor heeft ze in volle hevigheid overgenomen. Wat bij Cor loskwam, blijft bij Louky op de bronchien zitten.

Twee dagen in bed gelegen, vanaf woensdag dus in het Summit hotel. Na een door gehoest doorwaakte nacht vanmorgen een arts laten komen, die e.e.a. heeft voorgeschreven. Ongekende luxe dat we tot ons vertrek naar Bankok a.s. woensdag (12/11) helemaal nix (meer) hoeven en volop luxe om ons heen hebben.

Slot: de Manaslu trekking

We hebben ondanks alles een prachtige en indrukwekkende tocht gehad. De Himalaya is zooo bijzonder, alles is groot, wijds, hoog, veel. We hebben genoten, en afgezien.

Of we nog eens zo'n lange en hoge tocht maken is de vraag en voor mij (Louky) zeker niet meer in zo'n grote groep (14 personen). We hebben een goed contact opgebouwd met onze sirdar Damy en kunnen wellicht in de toekomst direct met hem een tocht maken, want het blijft een prachtig land.