chiang mai

Lieve mensen, we zijn nog steeds in chiang mai. Vandaag zouden we de grens over gestoken zijn naar Laos, maar we hebben vervelend nieuws. Cor is vrijdagavond aangereden door een brommer. Een jonge jongen van 18 reed tegen de richting in op een eenrichtingsverkeersweg. Cor heeft hem niet zien aankomen en stak de toch al vreselijke drukke weg over. Hij stapte van het trottoir en is toen meegesleurd met de brommer. Hij heeft een gebroken enkel, een fikse hoofdwond en een grote wond op zijn dijbeen. Dezelfde avond is Cor nog geopereerd en heeft hij een plaat en vele pennen in zijn enkel zitten. Zijn hoofdwond is gehecht en verder alles goed schoon gemaakt. Hij kon kiezen voor algehele narcose of een ruggeprik. Voor het laatste heeft hij gekozen, waardoor Cor gelukkig daarna heel helder en monter was/ en nog steeds. Voorlopig moet hij in het ziekenhuis blijven. We hopen dat hij woensdag of donderdag terug naar het geusthouse mag.

De eerste reactie van Cor was " ik ga naar het resort op Langkawi (het eerste eiland aan de westkust van Maleisie). We hadden net dit resort besproken om daar de laatste weken van december te zijn.

De ziekenhuiskamer is als een luxe hotelkamer met een echte VIP behandeling. Ik heb er de eerste nacht ook kunnen slapen en dat was heel fijn. Als ik had gewild had ik zolang Cor daar ligt, daar ook kunnen verblijven, maar voor de rust en goed slapen, heb ik besloten om terug te gaan naar het geusthouse. Het is nog geen 5 minuten met de taxi.

We hebben veel vertouwen in de gezondheidszorg. Alles wordt heel zorgvuldig en hygienisch gedaan. Zaterdagmiddag hebben we uitgebreid met de arts geproken en de bedoeling is dat Cor zou gauw mogelijk mobiel wordt. Over 2 weken moet hij terugkomen om de hechtingen uit de hoofdwond te laten halen en de stalen hechtingen uit zijn enkel. Verder zal zijn enkel niet helemaal gegipst worden, omdat we moeten kunnen reizen en bij lang zitten zwelt de enkel te veel op. Het is weliswaar niet de beste behandeling, maar wel goed genoeg. Hij krijgt een soort gipsen spalk met een stevig zwachtel.

We hebben het enorm getroffen met ons geusthouse. Het wordt gerund door een nederlandse man Ron van indonesische afkomst. Hij helpt ons waar hij maar kan. Toen het ongeluk gebeurde heb ik gelijk het geusthouse gebeld om te melden dat we niet weg zouden gaan. Binnen 10 minuten was hij op de plek des onheils en is hij mee gegaan naar het ziekenhuis. Weliswaar spreekt hij geen thais, maar met zijn allen komen we er wel uit.

Cor en ik wisselen elkaar af in optimisme. Ik had het zaterdag flink te kwaad met alles en heb menig traan gelaten. Als je verdomme bedenkt dat de helft van onze sabbatical naar de maan is. Maar ik ben ook blij dat het een gebroken enkel is. Het had ook heel wat slechter kunnen aflopen.

Gisteren heeft Cor zijn stokken gekregen. Het was weer een heel hilarisch gebeuren. Tja, stokken zijn hier niet voor corren. Ze zijn een beetje klein! Het gaat net als ze op de maximale stand staan. Er wordt dan heel wat afgelachen. (Zo pas hij ook maar net in het bed.) Hij heeft hele goede instructies gekregen van een fysiotherapeute en gelijk 4 oefeningen gedaan om zijn spieren goed te houden.

Als alles goed gaat en geen complicaties komen dan komt Cor eerst terug naar het geusthouse van daar zullen we een weekje naar een resort gaan in de buurt van Chiang Mai. Morgen ga ik daar eerst kijken met Ron of het wel goed genoeg is en dat er voldoende faciliteiten zijn om Cor te kunnen verzorgen. Dan gaan we terug naar het ziekenhuis en vervolgens 2 dagen later met de nachttrein naar Bangkok. Dat is het prettigst, omdat de beneden slaapplek heel breed is en redelijk comfortabel. Als het allemaal lukt reizen we door ook met de trein naar Langkawi. En blijven we daar tot 29 december. We kijken er naar uit om op een rustig en mooi plekje in de natuur te zijn en dat Cor rustig zittend kan herstellen. Cor had echt zo iets van wat moet ik nou in Nederland. Het is hier lekker warm. Ik kan nog eens een auto huren en met Coor een mooi ritje maken. Nou we maken er gewoon het beste van en proberen we te blijven genieten.

Vandaag zal ik het een en ander moeten gaan regelen voor de invulling van de komende weken, maar ik ga natuurlijk eerst naar het ziekenhuis. De dagen zijn wel erg lang voor Cor, maar hij is ook wel moe en slaapt regelmatig. De meeste medicatie is gestopt alleen krijgt hij nog pillen die zorgen dat de zwelling weggaat.

We houden jullie op de hoogte en als er wel complicaties ontstaan vliegen we gelijk terug naar nederland.

Als jullie berichtjes aan Cor willen sturen doe dat dan via loukyencor@gmail.com